артмоқ

фл. 1. Нарса юзасига ўрнашган (илашган, юққан) кир, чанг, сув ва бошқаларни ишқаб кетказмоқ.

Хонани супуриб, ҳўл латтада артиб тозалади. — Ёшлик

сап-сариқ олмалардан йирикроғини танлаб, белбоғ учига артган бўлди-да, очкўзлик билан карсиллатиб тишлади. — Ёшлик

беихтиёр думалаб тушган ёшни артиш учун бошини эгди. — С. Зуннунова, Олов

Ошхонада кўрдим бир бадмаст сатанг Қўл, оғзин артганин нон билан қаранг. — Воқиф

чақалоқнинг териси жуда нозик бўлади. Шунинг учун чўмилтиргандан сўнг арт- манг, сочиқни баданига аста-аста босиб олинг. — Саодат

2. шв. Пўстини, пўчоғини олмоқ; арч(и)моқ.

Сабзи артмоқ. Картошка артмоқ.

3. Ҳўл сочиқ, латта билан баданни ишқаламоқ (баданни чиниқтириш учун).