aralashmoq

fl. 1. Bir-biriga qoʻshilmoq.

Ikki tomon qoʻylari aralashib ketdi.

Koʻchalarda nayzabozlik jangi boshlanib yarim kechaga borganda, ikki tomon aralashib ketdi. — A. Qahhor, Oltin yulduz

2. Biror guruh, toʻda va shu kabilarga qoʻshilmoq, kirmoq.Oʻqimaydiyam, ishlamaydiyam bu takasaltanglar. Sen nimaga bularga aralashib qolding? Yoshlik.

Odamlarga ham aralashmay, bir chekkaga borib, boshini egib oʻtiraverdi. — S. Ahmad, Ufq

Harom aralashgan turmushda baxt boʻlmaydi. — S. Zunnunova, Olov

3. Bosh qoʻshmoq; qotishmoq, qatnashmoq (gap, soʻz, ish va shu kabilarga).

Noiloj mening ham aralashishimga toʻgʻri keldi. — Gazetadan

[Yormat:] Bu oilada nima sir oʻtsa, barchasi menga ayon. Toʻy, aza — barisiga aralashaman. — Oybek, Tanlangan asarlar