антиқа

сфт. 1. эск. Қадимдан қолган, қадимга оид.

У [Искандар[ энди девор ғиштларини бузиб, антиқа белгиларини йигитларга узатар экан хумча очилиб боргани сари юрагидаги ғулғула ҳам ортар эди. — М. Мансуров, Ёмби

2. Жуда қойил, ҳайратга соладиган.

Отамурод оддий бодринг, помидорларни турли усулларда қирқиб, антиқа салатлар тайёрлар Зулхумор бўлса, унинг бу санъатига маҳлиё бўлиб ўтирар эди. — М. Мансуров, Ёмби

Дўстлик меҳмонхонасигача бўлган масофани эринмай босиб ўцангиз, антиқа бозорга дуч келасиз. — Газетадан

3. Юқори навли қоракўл терининг бир тури.