анави

олм. 1. кўрс. олм. Ўзидан наридаги, тилга олиб ўтилган, ўтган нарса, ҳодисаларни кўрсатади, унга ишора қилади.

[Давлатёр] Элмуродни туртиб: Мен сизга айтган қизни кўрсатайми? Ҳў, анави, ўртадаги. — П. Турсун, Ўқитувчи

Отабек гарангсиган қиёфада. Анавилар [Зиё шоҳичи ва унинг ўғли Раҳмат] ўзларини бирмунча тетик тутмоқда эдилар. — А. Қодирий, Ўтган кунлар

2. Гапираётган вақтда кўз олдида ёʻқ, назарда тутилаётган шахс, нарса ва шу кабиларга ишора қилади.

Буни Отабек пайқамаган бўлса ҳам анави гапнинг аниқ шу мажлисда очилишига кўзи етиб, чиқиб кетишнинг иложини қилолмади. — А. Қодирий, Ўтган кунлар

Анави куни мендан хафа бўлдингиз-а — Ў. Ҳошимов, Қалбингга қулоқ сол

прон. демонстр. that

anaw

jene, jener, jenes