алдамчи

сфт. 1. Кишини алдашга, аврашга, лақиллатишга уста; алдоқчи.

Бир алдамчи, ўзинг кашмир бўлмасанг, Мадинадан дарров қандай келасан?! — Ёдгор

2. Фирибгар, қаллоб.

Буларнинг кайфлари шунчалик чоғ эдики, кўрган киши., яхши, бор баракадан боши осмонга етган алдамчи савдогарми деб ўйлар, муқаррар шундай деб ўйлар эди. — М. Исмоилий, Фарғона тонг отгунча

3. Ваъдасида турмайдиган; субути ёʻқ; ваъдасиз.

— Алдамчи! — Бу алдашлар — алдаш эмас, сиз ҳали қараб туринг, қочқоқ! — А. Қодирий, Ўтган кунлар

4. Ёлғон-яшиқ гапларни кўп гапирувчи; ёлғончи.

5. Чалғитувчи, чалғитадиган, алдайдиган.

Кўнглида бир лаҳза учган беҳуда, алдамчи хаёллардан қутулди. — Ойбек, Танланган асарлар