Альба

Ўрта асрлар Ғарбий Европа адабиётида «тонг қўшиғи» деб номланган жанр. Албада ошиқ рицарнинг гўзал маъшуқаси билан бўлган пинҳоний учрашувлари куйланади. Бу пинҳоний висол дамлари тонг нурига қиёсланади. Жанрнинг номи ана шундан келиб чиққан. Алба кўп ҳолларда ошиқ ва маъшуқанинг диалог (қ.)ларидан иборат бўлиб, унинг монологик (қ. Монолог) шакли жуда кам учрайди. Монологик шакл асосан севишганлардан бирининг ҳасратларидан иборат бўлади. Ф. Энгелс таъбири билан айтганда, алба «провансал ишқий лириканинг нури»дир. Йигит одатда турмушга чиққан аёлни севиб қолар ва улар тунда пинҳона учрашиб турар эканлар. Ана шундай висол тунлари тонг отарида ошиқ йигитнинг дўстлари алба куйлашиб, севишганларни огоҳлантирар эканлар., алба