Альба

Oʻrta asrlar Gʻarbiy Yevropa adabiyotida «tong qoʻshigʻi» deb nomlangan janr. Albada oshiq ritsarning goʻzal maʼshuqasi bilan boʻlgan pinhoniy uchrashuvlari kuylanadi. Bu pinhoniy visol damlari tong nuriga qiyoslanadi. Janrning nomi ana shundan kelib chiqqan. Alba koʻp hollarda oshiq va maʼshuqaning dialog (q.)laridan iborat boʻlib, uning monologik (q. Monolog) shakli juda kam uchraydi. Monologik shakl asosan sevishganlardan birining hasratlaridan iborat boʻladi. F. Engels taʼbiri bilan aytganda, alba «provansal ishqiy lirikaning nuri»dir. Yigit odatda turmushga chiqqan ayolni sevib qolar va ular tunda pinhona uchrashib turar ekanlar. Ana shunday visol tunlari tong otarida oshiq yigitning doʻstlari alba kuylashib, sevishganlarni ogohlantirar ekanlar., alba