от 1. Қиш.
Зимистон фаслида кирсанг уйингга, Ҳузури дил, чу боғ-у бўстон печ. — Муқимий
Ҳар майса, қиёқ қиш уйқусидан уйғониб, зимистон совуқларидан қутулиб, яйраб-яшнаган. — Ш. Рашидов, Асарлар
2. Ёруғлик, офтоб нури тушмаган жой; қоронғилик.
Зимистон. Эшик тирқишидан ипдек нур тушиб турибди. — С. Сиёев, Аваз
Осмонда қора булутлар пайдо бўлиб, ўрмон ичини зимистонга айлантирди. — А. Раҳмат, Эллик бир баҳодир
3. сфт. кўчма Қоп-қоронғи, тим қоронғи, зим-зиё.
Долон кундуз кунлари ҳам қоронғи — зимистон бўлади. — Ж. Шарипов, Хоразм
Кўзимни очсам — уй зимистон, болишни қучоқлаб ётибман. — Т. Мурод, От кишнаган оқшом
Уйнинг ичи зимистон эди. — Э. Раимов, Ажаб қишлоқ
4. кўчма Рўшноликдан маҳрум, зиёдан маҳрум ҳаёт.
Не зотлар ўтдилар ҳасратга тўлиб, Кунлари зимистон, туни сим-сиёҳ. — А. Орипов, Йиллар армони
Ёруғ дунё шу экан, деб зимистонга кўникиб қолганмиз \ деди Онахон]. — А. Мухтор, Опа-сингиллар
Зимистонинг битди энди, Турғуной, Бахтинг кулди бамисоли тўлган ой. — И. Султон, Номаълум киши
5. кўчма Номаълум, қоронғи нарса; номаълумлик.
— У одамнинг ўтмиши зимистон. Ана шу ўтмишини яшириб юради, — деди Сартаков. — И. Қаландаров, Шохидамас, баргида