Қидирув

от 1. Кишига лаззат бағишловчи кайфият; шавқ; хурсандчилик.

Кема сувнинг шиддатига дош беролмай, гоҳ орқага, гоҳ олдинга чайқалар, бундан болаларнинг завқи ошарди. — М. Ҳазратқулов, Журъат

Алимардон яна ўша табассум билан, яна ўша завқ билан куйлади. — Ў. Ҳошимов, Қалбингга қулоқ сол

2. Ҳузур, нашъа, гашт.

Яшаш завқин билмоқ бўлсанг, Фан тоғига интилгин. — Ё. Мирзо

Самандаров завқ қилиб кулди ва болани қўлидан тортиб олиб, бағрига босди. — А. Қаҳҳор, Қўшчинор чироқлари

3. Қизиқиш, мароқ, иштиёқ; руҳий кўтаринкилик.

Маърузачи завқ билан сўзламоқ-да.

Ёʻлчи найни лабига қўйиб, бутун завқи билан чала кетди. — Ойбек, Танланган асарлар

сфт. 1. Кишига лаззат, завқ, ҳузур бағишлайдиган, кишининг завқини келтирадиган, мароқли, нашъали.

Завқли томоша.

Созандалар ўзлари чалган мунгли ва завқли куйларга гавдаларини тебратиб ўтирадилар. — П. Турсун, Ўқитувчи

Овчилик қамишкапаликлар ҳаётида завқли машғулот эди. — П. Турсун, Ўқитувчи

2. Лаззат, завқ, ҳузур ола биладиган.

Завқли бола.

сфт. Завқи ёʻқ.

от айн. Кайф-сафо.

сфт. Кишининг кайфиятини кўтарадиган; хурсанд қиладиган; лаззат бағишлайдиган.

Баҳор — фаслларнинг энг қайноқ, энг шўх, энг серташвиш, айни замонда энг завқ-бахши. — М. Исмоилий, Одамийлик қиссаси

Шоир табиат манзараларини, баҳор фаслининг мафтункор хислати, завқбахш фазилатини моҳир рассом каби жонли тасвирлай олган. — ЎТА

от Ўта хурсандчилик, шодлик; кўтаринки кайфият.

Спорт байрамида иштирок этганлар ҳам, томошабинлар ҳам шу куни завқ-шавқ билан хонадонларига қайтишди. — Газетадан

Ғойиб энди студентликнинг олтин даври ҳақида завқ-шавқ билан ҳикоя бошлади. — Ж. Абдуллахонов, Орият