от 1. махс. Сувда ёки ҳавода оксидланиш туфайли металлар сиртида ҳосил бўладиган ва уни емирадиган қизил-қўнғир ғовак қатлам, парда.
Темирчилар, занглаган темирни ўтга солсанг, занги тўкилади, дейишади. — Х. Тўхтабоев, Фелетондан сўнг
Қуруқ ерга урилавериб занги кетган кетмонлар узоқдан ялт-ялт этиб кўринар, қўшиқ, кулги эшитилар эди. — С. Юнусов, Кутилмаган хазина
2. қ. х. Ўсимликларнинг паразит замбуруғларнинг споралари ривожланган жойларида (барги, пояси, қисман мевасида) пайдо бўладиган зарғалдоқ, қўнғир доғдан иборат касаллик.
Занг замбуруғлари. Занг касаллиги.
3. кўчма Доғ, ғубор; ғам-алам, андуҳ.
Артиб кўнгиллар зангини, Қишни баҳор ай-лаб келинг. — С. Абдулла, Ҳаёт гулшани
Давлат арбоблари ақл ва адолатни шиор қилсалар ҳаётнинг зангини олтинга айлантирмоқ мумкин. — Ойбек, Навоий
- Занг босмоқ 1. Занг билан қопланмоқ, зангламоқ. У [Матпано] занг босган эски ўроқ топиб келди. — С. Сиёев, АвазЁʻл чеккасидаги янтоқлар худди занг босган симдай қовжираб ётар, чигирткалар саратоннинг тафтига бардош бера олмай чириллашар эди. — Н. Фозилов, Дийдор— Қўмондонлик бизни тамом эсидан чиқарди, шекилли: ҳали ҳам занг босиб ётибмиз, — деб ёзибди [йигит]. — А. Қаҳҳор, Олтин юлдузЗанг босган дил.