Қидирув

сфт. Ишсиз, иш қилмайдиган.

Юмушсиз одам. Бир кун ҳам юмушсиз туролмайман.

от 1. (кўпроқ оддий сўзлашувга хос)

2. 1 Иш, хизмат; меҳнат.

Оғир юмуш. Рўзғор юмушлари.

Қайната билан қайнананинг уйдаги юмушлари ҳар куни эрталабдан кечгача келинга ибратли ва инсофли хотин қандай бўлиши тўғрисида насиҳат қилиш эди. — Ш. Рашидов, Қудратли тўлқин

Елкага баҳор офтоби тегиб, деҳқоннинг юмуши кўпайиб қолган. — С. Маҳкамов, Катта рулда

3. Вазифа, топшириқ.

Паст баҳо асло олма, Пок юзингга доғ солма. Уйингга берса юмуш, Лозимдир ёзиб қўйиш. — Қ. Муҳаммадий

Оиланинг ҳар бир аъзоси ўз иши, юмуши билан машғул. — Ҳ. Ғулом, Машъал

Отабек меҳмонларни танчага ўтқазиб, фотиҳадан сўнг Ҳасаналидан сўради: — Баъзи юмушлар буюрсам [Ҳасанали:] Буюрингиз, ўғлим. — А. Қодирий, Ўтган кунлар

сфт. Иш, юмуш билан машғул, иш билан банд, ишли.

Юмушли одам.

от с. т. Бирор иш билан шуғулланувчи, бирор вазифани бажарувчи; ишчи, хизматчи.

Ҳар ёқда питирлаб юрган юзларча юмушчилар, навкарлар уни жилла кўзга ташлатмас эди. — Ойбек, Навоий

от кам қўлл. Меҳнаткаш; ишчан.

Юмушкор йигит.

Қаюм Ёʻлдошев ювош, юмшоқ сўзлигидан юмушкор, тўғри одамдек кўринган эди. — Муштум