фл. 1. Юмшоқ ҳолга келмоқ, майинлашмоқ.
Мум юмшади. Азот билан ўғитланган ер юмшайди.
У [Ёʻлчи] бу ерга олдин сув бериб, ер юмшагандан сўнг ковлаш кераклигини англаса ҳам, вақтни ёʻқотмаслик учун метин жойни ковлайди. — Ойбек, Танланган асарлар
Асфалт ёʻллар бўлса мумдек юмшаган — Мирмуҳсин, Умид
2. кўчма Ҳовуридан, ғазабдан тушмоқ; андиша, шафқат ёʻлига ўтмоқ; эримоқ.
Араз-лаб турган Зиёдахон Шербекнинг гапига юмшаб: — Болаликдаги шўхлигингиз ҳалиям қолмабди, — деди. — С. Анорбоев, Оқсой
Аммо ясовул бир қизнинг ялиниб-ёлворишидан юмшайдиган кишилардан эмас. — С. Айний, Дохунда
Кампир неварасининг порлаб турган кўзларига тикилиб, бир оз юмшади. — Ж. Абдуллахонов, Тўйга келинглар
3. кўчма Пасаймоқ, сусаймоқ, бўшашмоқ (совуқ, вазият ва шу кабилар ҳақида).
Кескинлик анча юмшади.
Совуқ бир оз юмшаб тушган, қуёш очиқ ҳавода ҳаракат этмоқда эди. — А. Қодирий, Ўтган кунлар
Февралнинг ўрталарида ҳаво юмшаб, дала-тошни, тўқайларни босиб ётган қалин қор ёпиғи тешила бошлади. — А. Қаҳҳор, Қўшчинор чироқлари
Сўзингиз тўғри, иним қумда ҳаво қизиқ бўлишига қарамай, нафас олиш қулай. Асаблар ҳам юмшаб, киши кайфияти кўтарилади. — Мирмуҳсин, Меъмор