от 1. Кишининг муомала ва руҳий хусусиятлари мажмуи; феъл, характер.
Хулқи совуқ одам.
Яхши хулқ — кишининг ҳусни. — Мақол
Саодатхон буларнинг хулқи ҳақида ўйлаб, чуқур хаёлга чўмган эди. — С. Зуннунова, Олов
Қаҳрамонларнинг сўз ифодалари уларнинг савияларига ва хулқларига мувофиқ танланган. — Т. Жалолов, Хамса талқинлари
2. Кишига одат бўлиб қолган, такрорланиб турадиган хатти-ҳаракат; одат, қилиқ.
Қодир анча юмшарган эди. Набигул ярамас хулқлари бор эканини бўйнига олиш билан Қодирни яна ҳам юмшатди. — А. Қаҳҳор, Қаноциз читтак
Унинг рақсларида қуш енгиллиги, Шабада шўхлиги, гулнинг нози бор. Унинг одобида, унинг хулқида Инсоний камолот мавжуд, барқарор. — Уйғун