1. Қаттиқ оғриқ, алам туйғусини ифодалайди.
Мен унинг қўлини қаттиқроқ қисдим. Маҳбуба вой деб юборди. — О. Ёқубов, Икки муҳаббат
Уринг, Ўрмонжон ака! Сўйинг! Қоним оёғингизга тўкилсин. Вой десам, инсон эмасман! — А. Қаҳҳор, Қўшчинор чироқлари
2. Ҳаяжон, қўрқув ва, аксинча, севинч, ҳайрат, таажжуб каби ҳис-туйғуларни ифодалайди.
— Бу нима? Вой, қулоғингиз орқаси ҳам озгина қонабди, — деди Гулнор қўрқиб [Ёʻлчига]. — Ойбек, Танланган асарлар
Вой шайтонлар, роса ўхшатибди! деди-да, жимгина томошага берилди. — Ойбек, Танланган асарлар
Кечқурун кўча эшиги тақиллади-ю, кампирнинг Вой ўргилай! Вой, гиргиттон деган товуши эшитилди. Ҳаял ўтмай эшикдан Самандаров кирди. — А. Қаҳҳор, Қўшчинор чироқлари
- Охири вой Охири, оқибати ёмон (бўлади). Ваъдабозлик, ёлғончилик, кўзбўямачиликнинг ҳам умри қисқа, охири вой! — Муштум
- Ҳолига вой Ҳоли ёмон, аҳволи оғир. Йиғидан кўзлари, қовоқлари қизариб шишган Шоқосим етиб келди: — Вафот қилди жонкашим, дардкашим. Ҳозир қўлимда жон берди. Ҳолимга вой! — Ойбек, Танланган асарлар