Qidiruv

sft. 1. Ogʻirlik oʻlchami katta, katta ogʻirlikka ega; yengilning aksi, ogʻir.

Vazmin tosh. Vazmin yuk.

Yigitalining hovlisiga vazmin choʻyan darvoza orqali kirilar, uning yonboshidagi kichik uychada choʻqqisoqol qorovul oʻtirardi. — D. Nuriy, Osmon ustuni

Vazminroq jangchi yoʻliqib qolsa, jang maydonidan olib chiqishda qiynalar edi. — Shuhrat, Shinelli yillar

2. koʻchma Bir maromda, ogʻir, ohista va salobatli (harakat, yurish-turish va shu kabilar haqida).

Vohid Mirobidov olimlarga munosib did bilan bezatilgan keng, bahavo xonasida vazmin odimlab, yana uzoq yurdi. — O. Yoqubov, Diyonat

Jiydalarning egilgan novdalari vazmin tebranadi. — Oybek, Oltin vodiydan shabadalar

Atrofdagi sahro tunining vazmin sukunati allamahal boʻlib qolganini bildirardi. — A. Muxtor, Boʻronlarda bordek halovat

3. Tabiatan bosiq; ogʻir.

Bir qarashda vazmin, muloyim koʻringan bu juvon ancha shoʻx ekan. — S. Nurov, Narvon

U [Mirjalil] vazmin, har qanday sharoitda ham oʻzini tutib turadi. — Gazetadan

ot 1. Sezilarli vazmin darajaga egalik.

Yalangʻoch teraklarning shoxlari tizilishib oʻtirgan qargʻalarning vazminligidan egilgan. — S. Anorboyev, Oqsoy

2. Koʻchma Vazmin xususiyat.

Oqil kishilarga istigʻno va gʻazab emas, andisha va vazminlik zeb-ziynatdir. — S. Siyoyev, Avaz

Chidam darkor, vazminlik darkor, Kuylagani erlar tuygʻusin. — Mirtemir

3. Vazmin holat, tarz.

Navoiy vazminlik bilan [podshohga] murojaat qildi. — Oybek, Navoiy

Yusupov bolaning yoniga bordi-da, gullab turgan daraxtni kesma, deb vazminlik bilan tushuntirdi. — M. Hazratqulov, Jurʼat

ot ayn. Vazminlik.

fl. 1. Ogʻirlik oʻlchami oshmoq; ogʻirlashmoq.

Yuki vazminlashmoq.

2. Vazmin xarakter-xususiyat kasb etmoq.

Ahmadjon ancha yetilib, vazminlashib, brigadaga boshliq boʻlib olgan edi. — S. Nurov, Maysalarni ayoz urmaydi

fl. Vazminlashmoq feʼlining orttirma nisbati.