sft. 1. Ogʻirlik oʻlchami katta, katta ogʻirlikka ega; yengilning aksi, ogʻir.
Vazmin tosh. Vazmin yuk.
Yigitalining hovlisiga vazmin choʻyan darvoza orqali kirilar, uning yonboshidagi kichik uychada choʻqqisoqol qorovul oʻtirardi. — D. Nuriy, Osmon ustuni
Vazminroq jangchi yoʻliqib qolsa, jang maydonidan olib chiqishda qiynalar edi. — Shuhrat, Shinelli yillar
2. koʻchma Bir maromda, ogʻir, ohista va salobatli (harakat, yurish-turish va shu kabilar haqida).
Vohid Mirobidov olimlarga munosib did bilan bezatilgan keng, bahavo xonasida vazmin odimlab, yana uzoq yurdi. — O. Yoqubov, Diyonat
Jiydalarning egilgan novdalari vazmin tebranadi. — Oybek, Oltin vodiydan shabadalar
Atrofdagi sahro tunining vazmin sukunati allamahal boʻlib qolganini bildirardi. — A. Muxtor, Boʻronlarda bordek halovat
3. Tabiatan bosiq; ogʻir.
Bir qarashda vazmin, muloyim koʻringan bu juvon ancha shoʻx ekan. — S. Nurov, Narvon
U [Mirjalil] vazmin, har qanday sharoitda ham oʻzini tutib turadi. — Gazetadan