ot 1. Vayron boʻlgan joy; xaroba.
Quzgʻunning sevgani faqat vayrona — Mirtemir
Sanobarxon zoʻr qiyinchilik bilan joyidan qoʻzgʻaldi. Vayrona, kultepaga aylangan boshpanasini tashlab ketish ogʻir musibat edi unga. — S. Zunnunova
Doʻst bilan obod uying, gar boʻlsa u vayrona ham. — E. Vohidov
2. sft. q. 2 vayron.
Gʻulomjon huvullab, oʻti soʻnib qolgan vayrona xonada bir zum gangib turdi. — M. Ismoiliy, Fargʻona tong otguncha
Kambagʻallarning oʻgʻil-qizlari ota-onalariga hayitga ust-bosh qilib bering, deb yigʻlar, ota-onalarning vayrona koʻnglini yana buzishar edi. — M. Muhammadjonov, Turmush urinishlari