от 1. с.т. айн. 1 валинеъмат 1.
Ёрим Аҳмад, азаматим бўлмаса, Ҳолим сўрар валламатим бўлмаса. — Ойсулув
2. Элнинг каттаси; бошлиқ, амалдор.
Юртнинг валламатини чақир. — Ойбек, Навоий
Отажон, сендирсан юртнинг эгаси, Қаддингдан, валламат, сенга ёʻл бўлсин. — Равшан
3. Эл хизматида бўлган; сахий (шахс ҳақида).
— Раҳматли валламат одам эдилар, — таассуф билан гапирарди кимдир, — маҳалла ташвиши, маҳалла дарди билан яшардилар — Ёшлик
Шер-ку борликка бор, аммо муштумбоп эмас, пахтамиз, оқ олтин етиш-тираётган валламат пахтакорларимиз хусусида эди. — Муштум
4. кўчма Мард киши; мард.
Ана, бек Гўрўғли жомни кўтарди, Олиб ичадиган валламат борми? — Эргаш Жуманбулбул ўғли
5. (3-шахс қўшимчаси билан — валламати). Ман-ман дегани, ҳар қандайи.
Валламати ҳам дунёга икки марта келмайди-ку, ҳаммага ҳам жон ширин. — Х. Султонов, Онамнинг юрти
Бугун-эрта менга сув тегадиган. Ма, мендан бошқа валламати айцаям, берма! — С. Сиёев, Ёруғлик