ot 1. Odamning koʻzga tashlanuvchi gavda bichimi, qiyofasi, savlati.
Bu ulfati chor ichida katta sallali, oppoq soqolli, lekin vajohati yigit -day bir keksa kishi diqqatni oʻziga jalb etadi. — Oybek, Tanlangan asarlar
Shukur-jonni yana uning butun vajohatidan yogʻilib turgan kuch-quvvat yuzining qizilligi hayron qoldirdi. — O. Yoqubov, Ota izidan
2. Ruhiy holat, kayfiyatning koʻzga tashlanuvchi ifodasi, koʻrinishi; avzo.
Munira yalt etib eriga qaradi, vajohatini koʻrib, oʻrnidan turdi. — F. Musajonov, Himmat
Otaxoʻja aka Eson boboning ertalabki vajohatidan tashvishli gap borligini sezgandi. — S. Yunusov, Kutilmagan xazina
Mahkam qoʻllarini musht qilib, qoʻrqinchli vajohat bilan Zokirga otildi, ammo bir necha kishi birdan oraga tushdi. — P. Qodirov, Uch ildiz