ot 1. Kishini dahshatga soladigan ayanchli ahvol, oʻta-ketgan madaniyatsizlik; nodonlik, jaholat.
Yashasin maktab, shogirdlar oʻqisin. Eski turmushlar, vahshatlar yoʻqolsin! — Hamza
Vahshat bilan inson yuzma-yuz keldi, Dahshat bilan insof yuzma-yuz keldi. — J. Jabborov
2. Kishini dahshatga soladigan vahshiylik, yirtqichlik, yovuzlik; vahshiyona va mudhish xatti-harakat.
Dushman vahshatidan ehtiyotlanish uchun tomda yotgan Sobirning qonsiz yuziga ham quyosh nuri tushgach, u seskanib uygʻondi. — H. Shams, Oqpadar
Ibrohim Doʻldoy sarbozlari keng sahroda boʻronday chang koʻtarib, qiyqirib, vahshat bilan fargʻonaliklar ustiga ot qoʻyishdi. — Mirmuhsin, Meʼmor
3. Umuman, qoʻrquvga soluvchi holat; dahshat.
Andijonda yuz bergan vahshatlar xabarini Samarqandga yetkazish uchun loy sachratib ot choptirib borayotgan Tohir endi Quvaga yaqinlashdi. — Mirmuhsin, Meʼmor
- Vahshat solmoq Dahshat, qoʻrqinch solmoq, shunday holat qoʻzgʻatmoq. Shoqosimning basharasi ham uning taniga vahshat solardi, bu bezori bir kun emas, bir kun shikast yetkazishidan choʻchirdi. — Oybek, Tanlangan asarlar.
- Vahshat qilmoq Doʻq-poʻpisa qilmoq, dahshat qilmoq. — Xoʻsh, toʻgʻrisini aytasanmi, yoʻqmi! — deb vahshat qildi Bahoʻrga qoʻrboshi. — Yo. Xaimov, M. Rahmon, Hayot-mamot