Қидирув

от 1. Ёрга, дўстга, яқин кишиларга садоқат; ўз аҳд-паймонини муқаддас тутиш; сўзда, ваъдада қатъий туриш.

Яхшидан вафо— ёмондан жафо. — Мақол

Ваъдага вафо — марднинг иши, ваъдасиз — субуциз киши. — Мақол

Аввалда олиб кўнглим чин аҳд-у вафо бирлан, Охирда жафоларга ҳамхона қилиб кетди. — Ҳамза, Паранжи сирлари

2. Баъзи иш, уй ҳайвонларининг эгасига садоқатига нисбатан қўлланади.

Мақол тўқийдилар мослаб ўзига, Масалан, ит — вафо, дейдилар ҳайҳот. — А. Орипов, Йиллар армони

От вафоси тўғрисидаги оталар нақли икки рақибнинг от устидаги жангида синалди. — Н. Сафаров, Оловли излар

от Ўлим.

Солиҳ махдум отасининг вафотида йигирма ёшлик талаба эди. — А. Қодирий, Меҳробдан чаён

Бугун Гулнор вафотининг саккизинчи куни. — Ойбек, Танланган асарлар

сфт. айн. Вафодор.

Вафоли дўст ёʻлга солар, Иғвогар дўст пайдан олар. — Мақол

Умидим шул эди, вафоли ёрим. — Ойсулув

От вафоли бўлади, хотин вафосиз — Бек буни ўз турмушида синаб билган. — Ҳ. Ғулом, Машъал

сфт. 1. Ўз аҳд-паймонини муқаддас тутувчи, сўзида, ваъдасида қатъий турувчи; содиқ.

Вафодор ёр. Вафодор дўст.

Аниқ билдим: менга кўнгли бор экан, Икки йилдан бери интизор экан, Ҳақиқат, Нигор қиз вафодор экан. — Нигор ва Замон

2. кўчма Эгасига содиқ (ит, от ва шу кабилар ҳақида).

Белгиланган жойда вафодор от пайдо бўлибди. — Олтин бешик

Икки тозим эди, она, вафодор, Душман келса, бўлар эди баробар. — Рустамхон

сфт. Вафоси ёʻқ, бевафо.

Вафосиз одам. Вафосизда ҳаё ёʻқ, ҳаёсизда вафо ёʻқ. — Мақол

[Ғуломжон устага:]

Бу вафосиз дунёда истак ва заруратдан ташқари кўнгил деган нарса ҳам бор экан. — М. Исмоилий, Фарғона тонг отгунча

Виждонсиз, вафосиз ул она ҳали бу гўдакнинг тирноғига ҳам зор бўлади. — М. Алиев, Шонли авлод

от айн. Вафодорлик.