ot 1. Shama tarzidagi soʻz, gap, ibora; qochiriq.
Xonning bosh aygʻoqchisi Ali mahramni biladiganlar olakoʻz dehqonga uchuriq tashlab, masxara qilib kuldilar. — S. Siyoyev, Avaz
— Yuragingdagi xufiyona niyatlaringdan anchadan buyon xabardorman, — uchuriq qildi u. — Sh. Boʻtayev, Qoʻrgʻonlangan oy
Chol-kampirning uchurigʻiga stol atrofidagilar qiyqirib kulishdi. — H. Gʻulom, Senga intilaman
2. shv. Bir uchi, kichik bir qismi.
Ammo bola tarbiyasi talab qiladigan katta vazifaning bir uchurigʻi xolos bu. — M. Ismoiliy, Bizning roman