sft. 1. Muomalasi qoʻpol, yoqimsiz, qoʻrs.
Tund, kamgap, keksa jarroh har bir soʻzni oʻlchaganday, ohista tushuntira boshladi. — Oybek, Navoiy
Karimjon, Manzura oʻylagandek, tund emas ekan. U shunday qiziq gaplarni topib gapirardiki, uning soʻzamolligiga Manzura qoyil qoldi. — Habibullo, Gʻuncha
Eson ustol [stol] yoniga borish bilan Saidiyning tund gapini eshitmagan, Saidiyni koʻrmagan boʻldi. — A. Qahhor, Sarob
2. Koʻrinishi, chehrasi sovuq, qiyofasi yoqimsiz.
Tund bashara.
Eshik ogʻa ikki bukilib taʼzim qilar ekan, yuzi tund koʻrindi. — P. Qodirov, Bobur
Ikki kunchadan beri tund boʻlib yurgan Yigitalining koʻngli yorishib ketganday boʻldi. — D. Nuriy, Osmon ustuni
Ertalab havo tund, osmonni past tushgan bulutlar qoplab olgan. — Sh. Xolmirzayev, Bodom qishda gulladi