ot 1. Havoga koʻtarilgan (toʻzgan) xas-xush va boshqalar mayda narsalar aralash chang.
Daryo qurisa ham, oʻzani qolar, Boʻron bosilsa ham, toʻzoni qolar. — S. Akbariy
Mashinalar ketidan koʻtarilgan toʻzon kun tigʻida, osmonda bir zum kezib, keyin paxtazorga yopiriladi. — A. Muhiddin, Terimchilar
2. Narsa betiga, sathiga qoʻngan, ingan shunday narsa; gard-gʻubor, chang.
Nikolin uning toʻzon bosgan yelkasiga ogʻalarcha qoʻlini qoʻyib: — Rahmat, Bektemir, — depti. — Oybek, Quyosh qoraymas
Oʻchoq boshida qumgʻon sharaqlab qaynab, choʻgʻ ustiga toʻkildi, bugʻ va kul toʻzoni koʻtarildi. — A. Muxtor, Opa-singillar
Tegirmon yoʻlagi un toʻzoni ichiga koʻmilib, kech kuzning quyuq tumanli havosi manzarasini beradi. — A. Qodiriy, Obid ketmon
- Toʻzon boʻlmoq Vayron-tolqon boʻlmoq, chang-toʻzonga aylanmoq. Tong otganda, dunyo toʻzon boʻladi, Har tarafdan devlar oshib keladi. — Shirin bilan Shakar
- Toʻzon qilmoq Vayron-tolqon qilmoq, chang-toʻzonga aylantirmoq. Kelsa, mamlakatni toʻzon qiladi, Ishqirib damiga tortib oladi. — Rustamxon