ot 1. anat. Oyoqning bukiladigan, boddir bilan son qoʻshiladigan joyi.
Hayot kelinchaklarcha, bir oyogʻini yigʻishtirib, ikkinchi oyogʻini tizzasidan bukib oʻtirdi. — M. Ismoiliy, Fargʻona tong otguncha
Mana, mast holda Tojiboy toʻppa-toʻgʻri Gulsumning eshigiga keldi-da, zanjiri ilinmagan eshikni tizza bilan bir itarib, toʻgʻri ichkariga kirdi. — P. Tursun, Oʻqituvchi
2. Ishton, shim va shu kabilar kiyimlarning tizni qoplab turadigan, tizzaga toʻgʻri keladigan qismi.
Ishtoni yoʻq tizzasi yirtiqqa kular. — Maqol
Tizzalari titilib ketgan eski tirinka shimining pochalaridan suv sirqib oqar chit koʻylagi shalabbo boʻlib, badan-badanlariga yopishib qolgan edi. — N. Fozilov, Diydor
Ha, mulla Gʻulom, tizzalaringiz tuproq, namozni yerda oʻqidingizmi? — M. Ismoiliy, Fargʻona tong otguncha
3. Oyoqning tizdan dumbagacha boʻlgan qis-mi (oʻtirgan holatda).
Yoʻlchi oʻtirgach, Shokir otaning yetim nabiralarini tizzasiga olib, oʻpib, uzumdan ikki boshini ularning qoʻliga tutqazdi. — Oybek, Tanlangan asarlar
Zulfiqor ustodga yaqin oʻtirib, qoʻynidan keng va qalingina daftarni olib, tizzasiga qoʻydi. — Mirmuhsin, Meʼmor
Saodatxonning igna ushlagan qoʻllari beixtiyor tizzasi ustiga tushdi. — S. Zunnunova, Yangi direktor
- Tizza choʻkmoq Tizza choʻkib oʻtirmoq.Tizza choʻkib tashrif etdilar Oʻyinga shoʻx raqqosa qizlar. — E. Rahim