фл. 1. Ҳар томонга тарқалиб кетмоқ, қочмоқ, тўс-тўс бўлмоқ.
Эшик оғзида уймалашиб турган қизчалар ён-ёққа тирқираб, ғойиб бўлишган эди. — С. Анорбоев, Меҳр
Илгарилар бу ерга елкасига милтиқ тақиб, ёнбошига чарм халта осган отликлар келар, одамлар уларнинг қорасини узоқдан кўрибоқ, солиқчи дердилар ва бекингани жой ахтариб, тирқираб кетардилар. — П. Турсун, Ўқитувчи
2. Отилиб чиқмоқ, шиддат билан чиқиб, атрофга тарқамоқ, сочилмоқ (суюқлик ҳақида). Ярадан қон тирқираб кетди.
[Эргашнинг] Чап бош бармоғидан тирқираб қон оқяпти. — А. Мираҳмедов, Кулган чечаклар
У [Майна] ўзини босишга уринса ҳам бўлмади — икки кўзидан севинч ёшлари тирқираб кетди. — Ш. Тошматов, Эрк қуши