fl. 1. Aniq bir maqsadsiz kezib yurmoq, bekorga sanqib, vaqt oʻtkazmoq, kezmoq.
U [Yormat] butun kun kuyib-yonib, boshi oqqan yerlarda jinnilarday tentirab, xufton vaqtida boynikiga sanqib kelib qoldi. — Oybek, Tanlangan asarlar
U koʻp tentirab charchagani ustiga, singlisini uzoq yolgʻizlatib qoʻyganidan xijolatda edi. — H. Nazir, Soʻnmas chaqmoqlar
Kun boʻyi tentiragani tentiragan. Hoʻkizday yigit boʻlib qolganidan xabari yoʻq. — E. Raimov, Ajab qishloq
2. Sarson-sargardon boʻlmoq, sargardonlikda yurmoq.
Senlarning zulmingdan qancha odamlar tentiradi. Oʻz qishlogʻiga oʻzi sigʻmadi. — P. Tursun, Oʻqituvchi
Axir, nima deysiz, ochmiz demay, sovuqmiz demay, ketingizda bir yil tentiradik. H. Ahmar, Kim haq?
3. koʻchma Kezmoq, esmoq; izgʻimoq.
Dashtning salqin shamoli tentirab, chodirning ipagini yengil mavjlantiradi. — Oybek, Navoiy
Yer ustida bulutlar soyasi tentirab qoldi. — M. Mansurov, Yombi
4. shv. Charchash, kasallik va shu kabilar natijasida chayqalib yurmoq, gandiraklamoq.
U [Saidiy] mast kishiday tentirar edi. — A. Qahhor, Sarob
U [Muxtorxon domla] yarim yoʻlgacha chamadonlarni ozod koʻtarib, bardam qadam tashlab bordi-yu, undan nari rangi oqarib, tizzalari qaltirab, tentiray boshladi. — A. Qahhor, Toʻyda aza
Maydon birdan qoʻzgʻaldi. Boshiga qon quyilgan, koʻzlari qip-qizil odamlarning qad koʻtarganlari tentirab ketdi, belini yozolmaganlari qichqirib yubordi. — A. Muxtor, Chinor
5. shv. Nima qilishni bilmay qolmoq, oʻzini yoʻqotib qoʻymoq; sarosimaga tushmoq; esankiramoq.
Janjalning foydasi shundan iboratki, Ehson yengilsa, tentiraydi, yordam beradigan kishi izlaydi. — A. Qahhor, Sarob