сфт. 1. Ақлдан озган, девона, жинни.
У бетлари юмдаланган, оппоқ сочлари юлинган бу телба хотинни ўзининг қирқ йиллик умр ёʻлдошига ўхшата олмади. — М. Исмоилий, Фарғона тонг отгунча
Осияжон қаҳ-қаҳ уриб кулиб юборди, ҳамма, қиз телба бўлган, деб унга қаради. — Ж. Шарипов, Хоразм
2. Бирор нарсага, кимсага ортиқ даражада берилган; савдойи, шайдойи.
Фақир ҳам шу фикрнинг телба бандасидир. — Ойбек, Навоий
3. Телбага хос, телбаликни акс эттирув-чи; маъносиз.
Телба кўзлари билан Бектемирга боқди-да, укасининг қонли милтиғини чангаллади ва шамолдай учиб, Бектемирдан ҳам ўзиб кетди. — Ойбек, Қуёш қораймас
Сиз менинг телба сўзларимдан аччиғланманг. — А. Қодирий, Ўтган кунлар
4. кўчма поет. Жиловланмаган, асов, қутурган.
Телба дарё. Телба тўлқинлар.
Жўш уриб, қирғоғини Ҳўплар эди телба сой. — Ғайратий
Телба шамол қутуриб ҳамла қилди. Авайлаб ўстирилаётган ниҳолларни илдизи билан қўпориб кетди. — А. Набихўжаев, Мандат
Хоразмда Амуни кўпдан Телба дарё деб аташади. — Э. Раҳим
- Телба тўнини тескари киймоқ Баъзан телба тўнини тескари кийиб муомалалари дағаллашиб қолади. — Ғайратий, Довдираш