sft. 1. Boshqa kimsadan, narsadan xoli, yakka, yolgʻiz.
Hamma yoqni saqlar muz togʻidan gʻov, Jimlikka tikilgan bir tanho oʻtov. — Gʻ, Gʻulom
Qiz bilan yigit suhbatining tanho guvohi — osmonda suzib yurgan oy qarshisidagi qora bulut parchasiga ayyorlarcha sekin kirib yashirindi. — F. Musajonov, Huri
Uyqum qochgach, koʻchalarni tanho aylanib, shirin orzular ogʻushida tong otguncha kezib yurgim kelardi. — O. Yoqubov, Ikki muhabbat
2. Kimsasiz, hech kim yoʻq.
Tanho kechada farzand bilan ota oʻrtasida boʻlib oʻtgan u uchrashuvni faqat koʻkda suzib yurgan oyning kemtik oʻrogʻi kuzatib turardi. — S. Ahmad, Qadrdon dalalar
3. Biror jihatdan yakka-yu yagona, tengi, oʻxshashi yoʻq.
Gilos shirinmi yo sen! Shirinlikda tanho sen. — R. Bobojon
Husn bobida tanho desam, hunar bobida ham tanho ekansan. — Oʻ. Umarbekov, Odam boʻlish qiyin
4. koʻm. vzf. Ayirish, chegaralash bildiradi; faqat.
U dargohda rang bor, olov bor, Tanhogina sen yoʻqsan, gulim. — R. Parfi, Koʻzlar
Qani endi, butun borliqqa tanho oʻzing hukmron boʻlsang. — F. Musajonov, Himmat