fl. 1. Mahkam siqib, oʻrab, aylantirib bogʻlamoq.
Belni tangʻimoq. Yarani tangʻib bogʻlamoq.
Umar shoyi qiyiq bilan peshonasini tangʻib, karavotga yotdi. — I. Rahim, Ixlos
[Tamara] Bir oz oʻziga kelgach, sochlarini boshiga tangʻidi-da, Gʻofirni divanga taklif qildi. — Q. Maqsumov, Kutilmagan baxt
Yugurganicha ichkari uyga kirmoqchi edi, oq fartugi, boshiga oq roʻmolcha tangʻigan yoshgina xotin chiqib, uni toʻxtatdi. — Oydin, Chaqaloqqa chakmoncha
Bu yerlarda serviqor togʻlar beliga tangʻilgan kumush kamardek temir yoʻl paydo boʻldi. — Gazetadan
2. Yechilmaydigan qilib, mahkam bogʻlamoq; chandimoq.
Otni ustunga tangʻib qoʻymoq.
Shu pastqam uyiga arqon bilan tangʻib qoʻyganga oʻxshaydilar-a. — Sh. Rashidov, Boʻrondan kuchli
Janish bu bu gal epchillik bilan haligi qoziqdan lattani oldi-da, uning oyoq-qoʻlini tangʻib bogʻladi — H. Shams, Dushman
Bola botinkasi ustidan bogʻlangan lattani qattiqroq tangʻidi. — R. Fayziy, Sen yetim emassan