фл. 1. Маҳкам сиқиб, ўраб, айлантириб боғламоқ.
Белни танғимоқ. Ярани танғиб боғламоқ.
Умар шойи қийиқ билан пешонасини танғиб, каравотга ётди. — И. Раҳим, Ихлос
[Тамара] Бир оз ўзига келгач, сочларини бошига танғиди-да, Ғофирни диванга таклиф қилди. — Қ. Мақсумов, Кутилмаган бахт
Югурганича ичкари уйга кирмоқчи эди, оқ фартуги, бошига оқ рўмолча танғиган ёшгина хотин чиқиб, уни тўхтатди. — Ойдин, Чақалоққа чакмонча
Бу ерларда сервиқор тоғлар белига танғилган кумуш камардек темир ёʻл пайдо бўлди. — Газетадан
2. Ечилмайдиган қилиб, маҳкам боғламоқ; чандимоқ.
Отни устунга танғиб қўймоқ.
Шу пастқам уйига арқон билан танғиб қўйганга ўхшайдилар-а. — Ш. Рашидов, Бўрондан кучли
Жаниш бу бу гал эпчиллик билан ҳалиги қозиқдан латтани олди-да, унинг оёқ-қўлини танғиб боғлади — Ҳ. Шамс, Душман
Бола ботинкаси устидан боғланган латтани қаттиқроқ танғиди. — Р. Файзий, Сен етим эмассан