фл. 1. Танбеҳ бермоқ, адабини, таъзирини бериб қўймоқ, койимоқ.
2. Огоҳлантирмоқ; уқтирмоқ.
Уни йиқилган ёʻғон дарахтлар орқасига ўтқазар, лабларини қисиб, қўллари билан танбеҳларди: Йиғлама! — Ойбек, Қуёш қораймас
Ёз кунлари [Ўзбек ойим] айвоннинг тўрига ясланиб, Ҳасаналининг хотини бўлган Ойбодоққа, чўри қиз Ҳанифага хамирни ачитмасликни, паловни қирмоч олдирмасликни танбеҳлабгина ўтирар эди. — А. Қодирий, Ўтган кунлар