fl. 1. Dovdiramoq, oʻzini yoʻqotib qoʻymoq.
Sabogul bu savollarning birontasiga javob topolmas, talmovsirar, najot yoʻlini izlab, koʻz yoshiga zoʻr berardi. — S. Karomatov, Oltin qum
Yodgor oʻzi haqidagi hukmni oʻzi oʻqigan mahbus kabi talmovsirab qolgan edi. — Oʻ. Hoshimov, Qalbingga quloq sol
2. Ataylab oʻzini shunday holatga solmoq, shunday holatda tutmoq.
Oʻrtalaridagi sirdan dasturxonchining xabardorligidan hayron boʻldi, oʻzini bilmaslikka olib talmovsiradi. — R. Fayziy, Hazrati inson
Cholning talmovsirayotganini ochiqdan-ochiq sezib turardi u. — Mirmuhsin, Tungi chaqmoqlar