Қидирув

сфт. 1. Кайфи бузуқ, жаҳди (асаби) қўзиган ҳолатли.

Юзлари лўппигина, сер-ғайрат, тажанг хотинга қараб туриб, Нусратбек онасини эслади. — С. Нуров, Нарвон

ҳар сафар қайтишда хуноб бўлар, сўкинар ва Аҳмаджонни ҳам тажанг гумон қилиб, унга тасалли берар эди. — А. Қаҳҳор, Олтин юлдуз

2. Бекорга жаҳли чиқаверадиган, жиғибийрон бўлаверадиган; жаҳли, аччиғи тез.

Тажанг одам,

Ака-ука уста қўлида уч йил ишлашди — тезроқ ва тажанг Абутолиб уч йил деганда уста Нажмиддин Бухорийнинг розилигини олмай, ўз ҳовлисида хумдон қуриб, кошин-у идиш ясай бошлади. — Мирмуҳсин, Меъмор

Зоҳир шайх оғаси каби арзимаган нарсага ловуллаб кетадиган тажанг, жаҳлдор эмас — С. Сиёев, Аваз

3. Шундай белги-хусусиятга эга бўлган шахс исмига қўшиб айтиладиган (ишлатиладиган) сўз, лақаб.

Нурилла Нарвоний бир ичак узди қилиш учун эшигига Ҳасратхон деб ёзилган нимқоронғи хонага Эшпўлат тажангни олиб кирибди. — Муштум

от 1. Тажанг ҳолат.

— Татар қайтдими? — деб сўрайди мулла Обид. — Қайт-ди, тажанглиги ошиб, яна далага кетди! — деб кулади Мардонбой. — А. Қодирий, Обид кетмон

У тажанглик билан қўлларини яна ўйнатди. — П. Турсун, Ўқитувчи

Овозида тажанглик, асабийлик бор эди. — М. Исмоилий, Фарғона тонг отгунча

2. Тажанг шахсга хос хусусият, хислат.

Ўқитувчи тажанглик, қўполлик, шошқалоқлик, бесабрлик каби номатлуб сифатлардан бутунлай мусаффо бўлиши шарт. — Р. Усмонов, Одобнома

Қуюқ қошлари остида икки кўзи ёниб туради, жиндак тажанглиги ҳам бор — бир сўз етарли, икки сўз ортиқча. — Мирмуҳсин, Умид

фл. ком қўлл. Тажанг бўлмоқ.

Солиҳбойнинг қайнаб турган ғазаби тажангланиб бақиришида эмас, балки гапларининг қатъийлигида ифодаланади. — Ф. Жўраев, Обид Жалилов

фл. Тобора тажанг бўлмоқ, тажанглиги ошмоқ.

Чол баттар тажанглашиб, энди оғзини сўзга жуфтлаган эди, вақтичоғ Унсин кўчадан қушдай учиб кирди. — Ойбек, Улуғ ёʻл

сфт. айн. Сержаҳл.