фл. 1. Илгариги кучини, шиддатини ёʻқотмоқ; секинлашмоқ, пасаймоқ.
Нусратбекнинг ташидаги титроқ бир оз сусайди, секин, вазмин, салмоқ билан одимлаб кетди. — С. Нуров, Майсаларни аёз урмайди
Ҳарсиллашлар сусайиб, тиқ этган товуш ҳам аниқ эшитилади. Қаердадир, ер остида, юмронқозиқ ниманидир кемиради. — М. Мансуров, Ёмби
Ниҳоят, чаккасидаги шанғиллаш сусайиб бориб, алланарса жинг этди-ю, қулоқлари очилиб кетди. — М. Мансуров, Ёмби
2. Шаштидан қайтмоқ, илгариги ғайратини, жўшқинлигини ёки қизиқишини ёʻқотмоқ; бўшашмоқ, пусмоқ.
[Кумуш] Кундан-кунга Зайнабнинг сусайиб, ўзига бегоналашиб борганини яхши англар эди. — А. Қодирий, Ўтган кунлар
3. Кучини, таъсирини ёʻқотмоқ, кучсизланмоқ.
У [Ҳакимбойвачча] юртдаги тинчсизликнинг сабабини диннинг сусайганидан, уламоларнинг халққа раҳбарлик қилмаганидан кўрди. — Ойбек, Танланган асарлар
4. Бўш қўйилганлик натижасида орқага кетмоқ, ёмонлашмоқ, пасаймоқ, бўшашмоқ.
Интизом сусайди.
- Меъдаси сусаймоқ Меъдаси овқатни яхши ҳазм қила олмайдиган бўлиб қолмоқ.