фл.
1.
Итариб, бир жойдан иккинчи жойга кўчирмоқ; жилдирмоқ, силжитмоқ.
Ориқ, кўзи ичига тортиб кетган, ияклари ингичка келин айвон тахмонидаги сандиқни нари-бери сурар эди. — Саодат
2.
Юрмоқ (шахмат ва шашка ўйинида).
Пиёдани сурмоқ. Филни сурмоқ.
3.
Бирор томонга ёʻналтирмоқ, солмоқ.
Лашкар сурмоқ. Карвон сурмоқ.
Ажаб, бунда нечун ёлғиз юради, Ким экан у, кечаси от суради? — Гулшанбоғ
Ғиротга мен аччиқ қамчи урайин, Ёв кетиндан шу кеча от сурайин. — Гулшанбоғ
4.
с. т.
Суртмоқ, суркамоқ.
[Нафиса] Икки қўли ёрилган, ҳадеб глицерин сурмоқ ҳам фойда бермасди. — Мирмуҳсин, Қаҳрамоннома
5.
Отлар билан қўшма феъл ясайди.
Давр сурмоқ, кайф сурмоқ, хаёл сурмоқ, ҳукм сурмоқ.
У шилдираб оқаётган ариқ ичидан балиқчалар излаб, хаёл сураётган Ҳафизага боқиб турарди. — Мирмуҳсин, Умид
Уларни кузатиб турган она, қизининг энг ўйнаб-куладиган, аёллик, оналик бахтини сурадиган вақти ўқиш билан ўтаётганига ачинар эди. — С. Нуров, Майсаларни аёз урмайди
Боғда гулни тергин энди, Давр-у даврон сургин энди. — Гулнорпари
