ot 1. Kimsadan yoki hech kimdan churq etgan tovush, sado chiqmay, jimlik hukm surgan holat; soʻzsizlik.
Sukut qilmoq. Sukut saqlamoq. Sukutga ketmoq (botmoq, choʻmmoq). Sukut — alomati rizo. — Maqol
Ahmoqqa javob — sukut. — Maqol
Qizcha bolalarga xos qaysarlik bilan boshini egganicha jim turar, uning sukutida, butun xatti-harakatida nimagadir qarshi soʻzsiz isyon bor edi. — Yoshlik
Sukut saqlamoq ham-ma vaqt ham aqllilikdan darak beravermaydi, ammo bilganingni shaqillab gapira berish —oʻz obroʻyingni paqirlab toʻkish demak — Mirmuhsin, Umid
2. ayn. Sukunat 1.
Toʻrgʻaylar uxlashur yovshan tagida, Daryo boʻylarida — toʻqayda sukut. — Mirtemir, Asarlar
Dunyoda shunday qoʻshiq borki, yangraganda, olam bir daqiqa sukutga choʻmadi. — Saodat