фл. 1. айн. Сирпанмоқ 1.
Осмонўпар иморатлардан завқланиб, гоҳ ўнгга, гоҳ сўлга зеҳн солиб бораркан, тасодифан оёғи сирғалиб, чалқанчасига қулаб тушибди. — Муштум
2. Сурилиб, айланиб кетмоқ.
Кетмоннинг силлиқ дастаси қўлида сирғалиб кетавергач, кафтига туфлаб қўйди. — Ёшлик
3. Сирт устида пастга қараб секин ҳаракатланмоқ.
Бола отасининг қўлидан сирғалиб тушиб, ўзи чопқиллаб кетди. — М. Маҳмудов, Мангу куй излаб
Хонзода бегимнинг сўлғин юзига кўзларидан ёш сирғалиб тушди. — П. Қодиров, Юлдузли тунлар
Кампирнинг ёноқлари бўртиб чиққан. Рўмоли сирғалиб, елкасига тушган. — Т. Малик, Ажаб дунё
4. Сездирмасдан, секингина сурилмоқ, силжимоқ, юрмоқ.
Дераза олдидан иккита шарпа сирғалиб ўтди. Ў. — Ҳошимов, Нур борки, соя бор
Руқия чаққонлик билан ҳовлидан сирғалиб чиқиб кетди. — К. Яшин, Ҳамза