фл. 1. Суюқлик, ҳаво ва шу кабиларни ичига ёки таркибига тортмоқ, ўзига сингдирмоқ.
Пахта ёғни шимиб олди. Сувни ер шимиб олди.
[Гулнор] Тер, мой ва чангни йилларча шимган, жияги чармдай қотиб, кирдан йилтираган бу дўппини яна тозалади, қоқди, кўзларига суртиб ўпди. — Ойбек, Танланган асарлар
2. айн. Сўрмоқ И.
Қанд шиммоқ.
Ўроқ чўнтагидан конфет олиб, оғзига ташлаб шима бошлади. — Й. Муқимов, Матонатли кишилар
Асаларининг уяси! Турган-битгани асал! Мана, мана, сиқсанг, асал оқади. Буниси оқ мум, ҳаром эмас — шимса ҳам бўлади. — А. Қаҳҳор, Анор
Бўксаларингни сандалга тиқиб, иссиқда қурут шимиб ётибсанлар! — С. Сиёев, Ёруғлик