от 1. тлш. Умумхалқ тилининг маълум ҳудудга хос тармоғи, маҳаллий тил.
Ўзбек тилининг Фарғона шеваси.
Турли шаҳар ва қишлоқлардан келганликлари турлича кийим ва шеваларидан билиниб турган ёш-ёш йигит-қизлар конференс-залнинг ичи-сиртини тўлдириб юборган эди. — П. Қодиров, Уч илдиз
Ўз қавмлари ва асл ўзбеклар бўлмиш қамишкапаликларни [домла]
дағал ном билан таҳқир қилар ва уларнинг шаҳарликларникидан анчайин фарқли бўлган шева тилларини масхаралар эди. — П. Турсун, Ўқитувчи
2. айн. Тил 3.
Ўзбек шевасида шеър ўқиларкан, Қалбларнинг қаърида ҳислар уйғонар. Ватан мақтовлари кириб қулоққа, Зал чай-қалар — одам тўпи тўлғанар. — С. Акбарий
Афанди демак —
турк шевасида муаллим демакдир. — Ҳ. Ғулом, Машъал
3. кам қўлл. Сўз.
Сени ҳам домига тортмоқ бўлади Севги деб аталган бу эски шева. — Ғ. Ғулом
Бош эгиб тонглардан тонгларгача то Виждон шевасига ташбиҳ излаймиз. — Р. Парфи