ot
1.
din.
Odamlarni din yoʻlidan ozdiruvchi, ularni gunohga, jinoyatga, razolatga boshlovchi yovuz ruh yoki yovuz ruhlarning boshligʻi; iblis.
Ey ulugʻ shoh, bu yoʻldan qayt, shayton vasvasasiga uchma, keyin pushaymon boʻlib yurma — Oltin beshik
Boyni ham shayton yoʻldan urgan. — K. Yashin, Hamza
Ibodat qilmaslik umuman gunoh emas, lekin ibodat qilmagan kishi, shaytonning gapiga kirib qilmagani uchun, gunoh hisoblanadi. — A. Qahhor, Qabrdan tovush
— Obbo, qizitaloq. Shaytonning domlasi ekan-a! Zakunchilarning koʻpi shunaqa boʻladi, — dedi Tantiboyvachcha papirosini tortib. — Oybek, Tanlangan asarlar
2.
koʻchma
Ayyor, quv odam; aldamchi.
Anavi magazinchi bor-ku. Oʻlgudek shayton — R. Fayziy, Choʻlga bahor keldi
3.
koʻchma
Shoʻx, oʻynoqi.
Qiz bola shayton boʻladi-da, tavba, boʻy-basti choʻzilib, rostdan ham, suqsurdek qiz boʻlibdi. Sh. Toshmatov, — Erk qushi
— Ha, shayton qiz, — dedi Oʻrinboy, — shu yerda ham qoʻymaysan-a? Oy-din, Kelin oʻgʻil tugʻibdi.
Bizning Avazga oʻxshagan bitta shaytonrogʻi Yigirma oltinchisi otilmasin! deb qiyqiradi. — S. Siyoyev, Yorugʻlik