Қидирув

сфт. 1. Бирор нарсага ғоят берилиб ёки қизиқиб кетадиган; серзавқ.

Шавқли одам.

2. Кишига шавқ-завқ, руҳий кўтаринкилик, шодлик, роҳат бахш этадиган; жўш-қин; жозибали, завқли.

Яшил уватларда завқли қўшиқлар, Шавқли ҳангамалар бўлар кўп шинам. — Ғ. Ғулом

Унинг назарида, бундан суюмлироқ, бундан ҳам завқ ва шавқлироқ иш ёʻқ эди дунёда. — Н. Фозилов, Дийдор

от 1. кт. Кучли ҳавас, интилиш; қизиқиш, иштиёқ.

Бу ғазалда ёш йигитнинг ҳисси, шавқи, нашъаси янгради. — Ойбек, Навоий

Бу тил-адабиёт муаллими таълим ва тарбия ишини севар, юрагида тобора кучайган бир шавқ билан мактабда ишлар эди. — Ойбек, Нур қидириб

2. Шундай интилиш, қизиқиш туфайли юзага келган кўтаринки руҳий ҳолат; завқ.

Шавққа тўлиб куйламоқ.

[Гули:] Ғазалким, сўзлагай ишқдин, сафодин. Ғазалдин бу каби шавқ олмаган ким? — Уйғун ва И. Султон, Алишер Навоий

Гармончи ҳам шавқидан беихтиёр ўртага тушиб, ўйин айни доли-гулига келганда, майдон гумбурлаб кетди. — Ойбек, Қуёш қораймас

сфт. 1. Бирор нарсага юракдан берилиб, қизиқиб кетмайдиган; бирор нарсадан завқлана олмайдиган; лоқайд.

Шавқсиз одам.

2. Кишига шавқ-завқ, ҳузур бағишламайдиган; завқсиз.

Шавқсиз мусиқа. Шавқсиз ҳикоя.

Vergnügen n, Genuß m

фл. Бирор нарсага ғоят мамнунлик ҳисси билан берилмоқ, руҳий кўтаринкилик билан қизиқмоқ; завқланмоқ.

Шавқланиб куйламоқ.

Нодиржон Набижонович ёш дўстининг ичдан тўлқинланиб бораётганидан шавқланди. — Ж. Абдуллахонов, Орият

Кафтларини бир-бирига уриб, шавқланиб, ўртоғини мақтади — Комила. Ойбек, Олтин водийдан шабадалар

фл. Шавқланмоқ феълининг орттирма нисбати.