ot 1. Quloqqa chalinar-chalinmas tovush.
Toshpoʻlatov poyandoz solingan uzun koridordan bamaylixotir kirib borar ekan, oyoq sharpasini eshitib, ichkaridan Xosiyat xola chiqib keldi. — R. Fayziy, Choʻlga bahor keldi
Koridordan eshitilgan har bir sharpaga sergaklanib quloq solar edi. — P. Qodirov, Uch ildiz
2. Kimsa yoki narsaning gʻira-shira, bilinar-bilinmas qorasi, ifodasi; shunday soya.
Haligi fonarning xiragina nuri tushib turgan tosh yonida bir sharpa qimirladi. — A. Muxtor, Tugʻilish
Anhorning toʻgʻonlari oldida odamlarning xira sharpalari uymalashar — H. Nazir, Soʻnmas chaqmoqlar
Otabek ketiga burilib, tashqari yoʻlakdan kirguvchi dadasi bilan Hasanali sharpasini oldi va oʻylanib toʻxtadi. — A. Qodiriy, Oʻtgan kunlar
3. koʻchma Dalolat beruvchi sezilar-sezilmas ifoda; belgi, alomat.
Shu payt yuragim mudhish bir narsaning sharpasini sezganday boʻldi. — Guldasta
Goʻzal bahorning sharpasi yer va koʻkda, gul va yaproqda, oʻt-oʻlanlarda kezar edi. — N. Safarov, Qayta tugʻilish
Oʻrtada adovatning xira sharpasi paydo boʻlgandek tuyuldi. — F. Musajonov, Himmat
4. Yaltiroq narsa (masalan, koʻzgu) orqali biror joyga tushgan shuʼla, nur aksi.
Shipda sharpa oʻynay boshladi.
Anorxonning sariq va koʻk roʻmollarigina shom qorasida sharpaday miltillardi. — Oybek, Oltin vodiydan shabadalar