sft. 1. ayn. Shiqildoq. Chaqaloqning shaqildogʻi.
2. esk. Tungi qorovulning keskin silkitganda shaqillab ovoz chiqaradigan, ichi oʻyiq yogʻoch asbobi.
[Yoʻlchiga] Hushtak, shaqildoq chalgan tanho qorovul koʻlkalari unda-munda uchrab qolar edi. — Oybek, Tanlangan asarlar
Uxlab qolgan mirshab ham negadir uygʻonib ketib, yana shaqildogʻini shaqillata boshladi. — Mirmuhsin, Meʼmor
3. koʻchma Qattiq-qattiq ovoz bilan, shaqillab gapiradigan.
Ertasiga ular urugʻlaridagi Savri shaqildoq degan xotinni aytib kelib, kinna soldirishdi. Mirmuhsin, Umid. — Qoch, deyman, ablah, qoch! Naq boʻyningni uzaman, — deb oʻshqirdi amakisi. — Qoch, yashshamagur, qoch! —
deb takrorladi shaqildoq kelinoyisi. — P. Tursun, Oʻqituvchi