fl. 1. Issiq yoki qattiq sovuq taʼsirida tarangligini, tiriklik holatini yoʻqotmoq; soʻlimoq (oʻsimlik haqida).
Kun issiq, daraxtlarning barglari ham shalpayib qolgan. — Gazetadan
2. koʻchma Holsizlanib boʻshashmoq, majolsiz, harakatsiz holatda boʻlmoq.
Ertalabki gimnastika shalpayish va qotib qolganlikni yoʻqotadi. — Gazetadan
Tursang-chi, buncha shalpayasan. — H. Shams, Dushman
3. koʻchma Hafsalasi pir boʻlmoq, boʻshashmoq; xomush boʻlib qolmoq.
U [rais] minbardan shalpayib tushdi, boya oʻtirgan qatoriga emas, orqaroqqa, panaroqqa borib oʻtirdi. — Mushtum
4. Uddasiz, xatti-harakatsiz boʻlmoq; shalviramoq.
Bechora-yey, anavi bola muncha ammamning buzogʻidan shalpaygan ekan. — E. Raimov, Ajab qishloq