сфт. 1. Порлаб, ёниб турадиган катта-катта, чиройли ва қора (кўз ҳақида).
[Кумушнинг] Камон қошлари ортиқ мавж уриб, ўзини кўрсатган, бир оз бота тушган шаҳло кўзлар тағин ҳам тим қоралик, тағин ҳам нурлилик касб этган эдилар. — А. Қодирий, Ўтган кунлар
Зарофатнинг келишган қомати пир-пир ўйнаб турадиган шаҳло кўзлари Ҳайдарни мафтун қилган эди. — М. Муҳамедов, Қаҳрамон изидан
2. Шаҳло (хотин-қизлар исми).