Қидирув

от 1. Сеҳр-жоду қилиш ҳунари, касби.

Афлотуннинг қизи отасининг сеҳргарлик-жодугарлик ҳунарини ўрганиб олган эди. — Луқмони Ҳаким

2. Халқ эътиқодига кўра, зиён етказиш ёки ундан халос қилиш, касалликларни тузатиш борасидаги мўжизавий қобилият.

3. кўчма Кишининг эс-ҳушини олиб қўйиш; жозибадорлик, фусункорлик.

от 1. Сеҳр билан ўзи ёки бошқаларни ҳар хил қиёфага киритувчи; афсунгар, жодугар (эртак ва афсоналарда).

Чиройли йигит қиёфасига кириб олган сеҳргар Иблис, севгилимни қўлтиқлаб кетаётганини кўриб, ёниб кетдим. — Х. Тўхтабоев, Ширин қовунлар мамлакати

У сеҳргар бир думалаб, чумчуқ қиёфасига кирди-да, пир этиб учиб кетди. — Олтин бешик

2. кўчма Мафтун қилиб, ўзига боғлаб олувчи; фусункор.

Сеҳргар кўзлар. Сеҳргар қиз.

Радиодан дутор садоси таралар, сеҳргар куй Темиржоннинг қалбига кириб борар, унинг юзида маъсум латофат уйғотарди. — Ж. Абдуллахонов, Орият