Qidiruv

ot ayn. Savob.

ot 1. din. Diniy eʼtiqodga koʻra, xudoning marhamatiga loyiq ish va shunday ish uchun xudoning marhamati.

[Yormat:] Nima ish qildim? Gunohmi, savobmi? — Oybek, Tanlangan asarlar

2. Oʻzgalarga beminnat qilingan xolis yordam; yaxshi, ezgu ish.

Doʻstlarim, qilmanglar bagʻrimni kabob, Gʻaribning koʻnglini ovlamoq — savob. — Ergash Jumanbulbul oʻgʻli

[Davlatyor:] Bir yesir-beva. Tomini kurab beray, savob boʻlar — P. Tursun, Oʻqituvchi

sft. Savob boʻluvchi, xudoning marhamatiga sazovor boʻladigan.

Oʻgʻlim, dunyoda xalqning rahmatidan ham savobliroq narsa bormi? — Uygʻun, Asarlar

Savob ish qiluvchi, savob ishdan qaytmaydigan.

Yoʻl-dosh musofir kamsuqum, mehnatkash, birovga ozori yoʻq, savobtalab kishi edi. — S. Siyoyev, Avaz

[Abdurahmonni] mahalla keksalaridan ikkita savobtalab chol darvoza yonida kutib oldilar. — A. Qodiriy, Mehrobdan chayon