фл. 1. Парчаланиб отилмоқ; сочилмоқ. Балчиққа кесак отма, юзингга сачрайди. Мақол.
Машина ўтганда, лой, сув сачрайвериб, деворлар шалтоқ бўлиб кетган. — Э. Усмонов, Ёлқин
Отларнинг тақаси тош ёʻлга урилганидан, гоҳо учқунлар сачрарди. — Шарқ юлдузи
Ой чиқди. Сербулут осмон худди сиёҳ сачраган зангори кўйлакка ўхшарди. — С. Аҳмад, Уфқ
2. Ирғимоқ, сакрамоқ.
Тўғонбек тоқати тоқ бўлиб, сачраб ўрнидан турди. — Ойбек, Навоий
3. Боши ёки гавдасини кескин ҳаракатлантирмоқ.
Отабек сачраб, Кумушга юз ўгирди: — Бу ўртага Зайнабни келтириб нимага тиқасиз энди? — А. Қодирий, Ўтган кунлар
Гавҳар, электр токи теггандай сачраб, унинг қучоғидан чиқди. — П. Қодиров, Уч илдиз
4. кўчма Қаттиқ-қаттиқ гапирмоқ, тўсатдан ўшқириб, ғазаб билан танбеҳ бермоқ.
Унинг [онасининг] сачрайдиган, болаларига бақирадиган одати ёʻқ эди. — М. Исмоилий, Одамийлик қиссаси