Қидирув

сфт. 1. Рутубати бўлган; нам, зах.

Кузнинг рутубатли оқшоми эди, Боғлар сокингина чекар эди оҳ. Руҳимда бир хазон айёми эди, Ажиб гўзалликка дуч келдим ногоҳ. — А. Орипов, Онажон

Қош қорайган эди. Далалардан рутубатли совуқ шамол эсиб турибди. — А. Мухтор, Чинор

Тунги рутубатли ҳаво баданни жунжиктиради. — Л. Тожиева, Меҳрим сизга, одамлар

2. кўчма Ғам-ғуссали, киши эркини бўғадиган; ифлос, чиркин.

Шунда рутубатли бадбўй бу шаҳар Кўзимга чарақлаб Фарғона бўлди. — Э. Воҳидов, Келажакка мактуб

Эртага у диққинафас, рутубатли Ҳиротдан чиқиб кетади, шу ёʻсин билан бир ёʻла у беадад ғам-у ғуссадан ҳам қутулади! [ўйларди Меъмор]. — Мирмуҳсин, Меъмор

Саройнинг фисқ-у фужурга, фаҳшга тўла рутубатли ҳавоси-ю мармар ҳовузлардаги фавворалар салқини — барча-барчаси ўтмишга чекинди. — С. Сиёев, Ёруғлик

Беш йил ғояучун қаттиқ берилиб, рутубатли ҳужрада захлаб йигирма саккиз ёшида хатми кутуб қилишга муваффақ бўлди. — А. Қодирий, Меҳробдан чаён

от 1. Бирор нарсадаги намлик, захлик.

Ҳавонинг рутубати.

Ҳафталаб ёққан ёмғир борлиқни намиқтириб, рутубатга чулғади. — М. Маҳмудов, Мангу куй излаб

Дарахтлар куртак отиб, анча бўртиб қолган бўлса-да, ҳаво рутубатга чулғанган. — С. Кароматов, Олтин қум

Шаббода овулга оралаб ўтди, Сўнгги рутубатни боғлардан қувиб. — А. Мухтор

2. кўчма Ғам, мусибат.

Рутубатдан юз берган дунё, Дунё янги дунёни чорлар. — У. Қўчқор, Ҳаяжонга кўмилган дунё

Дегилки, борини айтмоқдин ожиз, Рутубат тушмагай бахтига ҳаргиз. — Т. Тўла, Асарлар